بله. آدم هيچ‌وقت اولين باري را كه براي كار انتخاب مي‌شود از ياد نمي‌برد. من در دفتر كانون سينماگران جوان بودم كه خانم نويدي استاد گريم آنجا من را برای تست به دفتر آقای جوزانی دعوت کردند. يكي، دو هفته مانده بود به پايان دوره بازیگری‌ام. من هم رفتم آنجا و در ابتدا با آقاي احمد رمضان‌زاده دستیار آقای جوزانی صحبت کردم. بعد ایشان از من تستی گرفتند و گفتند بنشین تا آقاي جوزاني صدايت کند بعد برو پایین دفتر ایشان. بعد رفتم پیش آقاي جوزاني. همان موقع ایشان به من گفتند: «يك نقش مي‌خواهم به شما بدهم كه سخت است. مي‌تواني از پس‌اش بربیایی؟» گفتم: «تمام سعي‌ام را مي‌كنم.» گفتند: «مطمئن هستي كه از پس آن برمي‌آيي؟» گفتم: «اميدوارم.»

آن موقع دور‌ه‌ام را گذارنده بودم و در تمرينات كلاس بازيگري شركت كرده بودم ولي هيچ‌وقت فكر نمي‌كردم كه قرار است به اين زودي بروم جلوي دوربين آن هم در چنين مجموعه‌اي. البته آن موقع واقعا هيچ اطلاعاتي نداشتم از اينكه «در چشم باد» چه كار بزرگي است، موقعيت آن چطور است و چه كساني قرار است در آن بازي كنند. واقعا در كمال ناآشنا بودن رفتم آنجا اما فقط خوشحال بودم كه قرار است به يك كارگردان بزرگ و اسم و رسم‌دار معرفي شوم.

بله. به يكباره وارد يك مجموعه حرفه‌اي و درست شدم كه آنقدر سطح توقع مرا بالا برد كه بعد از آن به خودم اجازه ندادم يكسري از كارها را انجام بدهم. بعد از آن همچنان هروقت كاري برايم پيش مي‌آيد و هر وقت دارم كاري را شروع مي‌كنم به اين فكر مي‌كنم كه من اولين پله‌ام را با چه كسي برداشته‌ام و ديني كه به آن آدم دارم چيست. خيلي فرق مي‌كند كه شما با چه كسي شروع مي‌كنيد. اين مساله آنقدر سطح توقعت را بالا مي‌برد كه بعد از آن نمي‌تواني خيلي از كارها را قبول کنی. بعد از آن كار من به خودم قول دادم و گفتم حتما بايد در همين مسير جلو بروي. اگر قرار باشد كارهاي سطح پايين انجام بدهي فقط به اين خاطر كه كار كرده باشي، درست نيست. بعد از این اتفاق يكسري عكس از ما چاپ شد و خیلی‌ها مي‌آمدند سر مونتاژ، كار را مي‌ديدند و يكسري ماجراهاي اينطوري باعث شد كه من پیشنهاد بازی در سريال‌‌های دیگری را داشته باشم. خيلي سخت بود نپذيرفتن چون ممكن بود هر كدام از پيشنهادها آخرين فرصت من باشد و ديگر برايم تكرار نشود اما مدام با خودم می‌گفتم يا ديگر كار نمي‌كنم يا اگر قرار است كار بكنم بايد طوري باشد كه از اينكه هستم پس نروم چون هر كسي اين شانس را به دست نمي‌آورد كه با کارگردانی مثل آقای جوزانی شانس كار كردن داشته باشد.

يكي از دلايلي هم كه به من لهجه دادند اين بود که بازی واقعی به‌نظر برسد چون مي‌خواستند بيان من خيلي شهري نباشد. آن دختر نمادي بود از فرهنگ گيلاني. در این سریال خانواده ‌ايراني كه تهراني هستند و رفتند آنجا، يك خانواده هم كه تاجيك هستند و فقط خانواده ‌‌رعنا بودند كه شمالي بودند. آنجا آقاي جوزاني روستاهايي را به عنوان لوكيشن انتخاب كرده بودند كه راستي راستي بکر بودند. در این روستاها آدم‌ها هنوز همينطوري زندگي مي‌كردند. يعني هنوز سر چشمه لباس مي‌شستند و همينطوري زندگي مي‌كردند.

 يواش يواش اين آدم‌هاي روستايي ما را كاملا به عنوان آدم‌هاي همانجا باور كرده بودند مي‌آمدند ساعت‌ها آنجا مي‌نشستند و نگاه مي‌كردند. يادم هست روز آخر كه ما داشتيم بر مي‌گشتيم دخترهاي آن روستا به پهناي صورتشان اشك مي‌ريختند. يعني ماها را باور كرده بود. من روزهاي اول از مار و خروس و اينها مي‌ترسيدم و در وسط‌هاي پروژه آنقدر با اينها آميخته شده بودم كه ديگر براي من يك چيز عادي و مثل زندگي شده بود.

واقعا عجيب و غريب است. براي همين اتفاق مضطرب بودم. من هشتمين كارم را داشتم شروع مي‌كردم كه اولين فيلمم آمد روي اكران كه آن هم هفتمين كارم بود؛ اخراجي‌ها. خيلي سير اكران فيلم‌هايم غيرمتعارف بود؛ اما لطف خدا بود و اينكه تقدير آدم‌ها را نمي‌‌شود عوض كرد. قرار بود كه من اين همه معطل بشوم، اين همه صبر كنم، اين همه دير ديده بشوم و امروز بعد از اينكه 5-6 سال است که دارم كار مي‌كنم، 3 سال باشد كه فيلم‌هايم اكران شده و مردم آنها را ببينند.

این اتفاق شاید از دید یک بازیگر مصیبت باشد ولي به اين معتقدم كه خيلي وقت‌ها چيزهايي كه از نظر ما مصيبت است، موهبت است يا شايد خيلي چيزهايي كه موهبت است، مصيبت باشد. من واقعاً به اين نتيجه رسيده‌ام چون خيلي اتفاق‌ها بوده. آن لحظه كه نيفتاده من كلي غصه خوردم و كلي ناراحت شدم كه چرا آن اتفاقي كه مي‌خواستم نيفتاد و بعد از اينكه گذشته، به اين نتيجه رسيدم كه خدا را شكر اين اتفاق نيفتاد كه اگر مي‌افتاد من بيچاره مي‌شدم. شايد اگر من زود به آن شهرت دست پيدا مي‌كردم و شايد اگر زود به نتيجه مي‌رسيدم اين همه تلاش نمي‌كردم. شايد اگر مسير حرفه‌اي من جور ديگري بود، امروز اين نبودم. واقعاً خوشحالم از اين اتفاقاتي كه افتاده. شايد آن لحظه مي‌گفتم چرا ولي امروز جواب اين چرا را گرفته‌ام.

خيلي زياد. زماني هست كه آدم از لحاظ آگاهي در جايگاه خوبي‌ست؛ اما يك بچه كوچك ممكن است در كنار يك پرتگاه چهاردست و پا راه برود و لبخند بزند. عين خيالش هم نيست، نمي‌داند كه كمي آن‌طرف‌تر ممكن است بيفتد پايين. ولي يك آدم بزرگ اگر بكشي‌اش هم لبه پرتگاه نمي‌رود. من در حقيقت حكم همين را داشتم. كسي بودم كه تازه پا گذاشته بودم به حرفه‌اي. اصلا نمي‌فهميدم خطرش چيست؟ يا تعريف اشتباه در آن چيست؟ اين‌قدر شوق كاركردن در من بود كه به بد يا خوب شدنش فكر نمي‌كردم. فقط مي‌خواستم بيايم. اما خدا را شكر مي‌كنم خوردم به پست آدم‌هايي كه خيلي به من كمك كردند. واقعاً آن موقع آقاي نيكپور، آقاي جوزاني، آقاي زرين‌دست، آن دوست تاجيكي‌‌اي كه آنجا بودند- آقاي عبدالرزاق كه ايشان از مفاخر تئاتر تاجيكستان هستند ـ و تمام دوستاني كه آنجا بودند، اين قدر به من لطف كردند كه باعث شدند از پله خطر عبور كنم. قطعا بودن درکنار آنها به من خیلی کمک کرد.

بله، شوريده سومين كار سينمايي‌ام بود. جزو كارهايي‌ست كه مي‌گويند تأثير خودش را روی تو مي‌گذارد. از آن کارهایی بود که تأثيرش را روي من گذاشت.

بله؛ كانديدای بهترین نقش اول. براي «حس پنهان» هم کاندیدای نقش مكمل شدم. بعد از آن فيلم اصلا يك آدم ديگري شدم و از آن به بعد تغيير كردم تا به امروز رسيدم؛ آن کار واقعاً من را پخته كرد. بازيگري را ياد گرفتم. اتفاقاً چند روز پیش با آقاي رويين‌تن بحث همين موضوع بود و همين‌ جا براي بار هزارم مي‌گويم كه بايد از آقاي سجادي تشكر كنم. به خاطر اين همه صبوري‌اي كه كردند كه  من اين نقش را درست ايفا كنم. ديروز داشتيم صحبت بازيگرها را مي‌كرديم كه چگونه در چه لنزي، چه اتفاقي بيفتد و آيا بازيگرها مي‌دانند يا نمي‌دانند كه من به آقاي رويين‌تن گفتم مديون آقاي سجادي‌ام يعني بازيگري در لنزهاي مختلف را من در اين كار تجربه كردم. بازيگري در شرايط مختلف روحي را هم. نقش دختري كه از ابتدا تا انتهاي فيلم 6 تا كاراكتر عوض مي‌كند. 6 نوع شخصيت در يك نفر و بازي بسيار سخت؛ چه از نظر بازيگري و چه از نظر تكنيك بازيگري كه شما بدانيد در چه لنزي چه بازي‌اي بايد بكنيد. آن موقع برايم عين دانشگاه بود. اين دو تا كار مثل اين بود كه 4 سال درس بازيگري خوانده‌ام. الان وقتي كتاب‌هاي مختلف بازيگري را مي‌خوانم، مي‌بينم كه من اين‌ها را عملي تجربه كرده‌ام و اين خيلي بهتر از آن است كه فقط بخواني.

در حال حاضر درگیر کارهای دفتر فیلمسازی ای هستم که تاسیس کرده ام و داریم مقدمات تولید اولین فیلم مان را برای بعد از نوروز فراهم می کنیم.

من تقريبا يك سال و چند ماه است كه خيلي مصرانه پيگير ماجرای تهیه‌کنندگی هستم. در این میان با خیلی از دوستان تهيه‌كننده رايزني كرده‌ام و آنها تجربيات‌شان را در اختیار من گذاشته‌اند. در حال حاضر با چند فيلمنامه‌نويس وارد مذاكره شده‌ايم و قرارداد بسته‌ايم و فيلمنامه‌ها در حال نوشته شدن است و ان‌شاءالله خيلي زود اولين پروژه‌مان را كليد مي‌زنيم. قرار است ابتدا در سمت سرمايه‌گذار باشم كه بتوانم كارت موقت تهيه‌كنندگي را بگيرم تا بعد چندتا كار ديگر كه انجام دادم، كارت دائم صادر شود.

امیدوارم سال نو برای تمام مردم ایران سالی پر از خوبی ها باشد. سالی سرشار از سلامتی که در آن کنار هم به خوبی زندگی کنیم. تلاش کنیم یاد بگیریم کمی بیشتر به یکدیگر احترام بگذاریم و به جای اینکه بترسیم که موفقیت دیگران باعث تنگ شدن جای ما بشود یادمان باشد که این دنیا این قدر بزرگ هست که برای همه ما جا داشته باشد. چه خوب که در نهایت یاد و خاطره ای خوش از ما به یادگار بماند. همین.

 گفت وگو: الهام مقدم